وعده خدا

خدا به ابراهیم و به نسل او وعده داد که جهان را به ایشان ببخشد. واضح است این وعده خدا به این دلیل نبود که ابراهیم تشریفات و احکام شریعت را اجرا می کرد بلکه فقط بخاطر ایمان او بود. ایمان و اعتماد به اینکه خدا وعده های خود را وفا خواهد نمود. خدا نیز در برابر این ایمان، ابراهیم را بی گناه شناخت. هرگاه بکوشیم نجات و سعادت الهی را از انجام احکام شریعت بدست آوریم همیشه نتیجه اش این می شود که مورد خشم و غضب خدا قرار می گیریم زیرا هیچگاه موفق نمی شویم آن احکام را کاملا رعایت کنیم. ما تنها زمانی می توانیم قانون شکنی نکنیم که اصلا قانونی وجود نداشته باشد. پس نتیجه می گیریم که خدا برکات خود را از راه ایمان به ما عطا می کند، همچون یک هدیه. حال چه مراسم مذهبی را رعایت کنیم و چه نکنیم، اگر ایمانی مانند ابراهیم داشته باشیم بی شک آن برکات نصیب ما خواهد شد. چون از لحاظ ایمان، ابراهیم پدر همگی ماست. کتاب آسمانی می فرماید: خدا ابراهیم را پدر اقوام بسیاری ساخته است. معنی این آیه اینست که خدا هر کسی را که مانند ابراهیم به خدا ایمان داشته باشد، از هر قومی نیز که باشد به حضور خود می پذیرد. این قول خود خداست، خدایی که مرده ها را زنده می کند و به دستور او موجودات از نیستی به هستی می آیند. رومیان 4: 13-17